Wie je morgen bent

Auteur:

Rebecca Stead

Illustrator:

Marcos Chin & Marry van Baar

Vertaler:

Jenny de Jonge

Aantal pagina's: 308
Uitgever: Querido
Jaar: 2016

Recensie

Wie je morgen bent heeft veel kenmerken van de typische chicklit. Centraal staat de vriendschap tussen drie meiden: Bridge, Emily en Tabitha. Zoals gebruikelijk in het genre, wordt die vriendschap bedreigd door verliefdheid, geheimen en geroddel. In dit geval gaat de grootste bedreiging uit van de sociale media. Hun vriendschap komt heel erg onder druk te staan wanneer blijkt dat Emily een foto van zichzelf in haar ondergoed verstuurde naar een jongen en die foto om een duistere reden op het net verscheen. Em, die een prachtige stem heeft, raakt door het hele gedoe rond de foto nog meer onzeker dan ze al is. Bovendien dreigt ze haar vriendinnen kwijt te raken. Bridge blijft haar echter onvoorwaardelijk trouw. Vooral in de typering van die vriendschap steekt de kracht van dit verhaal. Rebecca Stead typeert met veel oog voor detail de verschillende karakters van de drie meisjes die het ondanks of misschien net dankzij die verschillen voor elkaar blijven opnemen. Ze beloofden elkaar dat ze nooit ruzie zouden maken, en daar houden ze zich ook aan. Door alles wat er gebeurt, wordt hun vriendschap sterker ‘als een touw dat langzaam dikker werd.’
Het sterkst leeft de lezer mee met Bridge, die een uitgesproken eigenzinnige en zoekende persoonlijkheid heeft, gesymboliseerd in de kattenoortjes die ze draagt. Ze ontsnapte ooit ternauwernood aan de dood na een ernstig ongeval. Een verpleegster confronteerde haar toen met een uitspraak die haar leven ging beheersen: ‘Er moet een reden zijn waarom jij op de wereld bent gezet, meisje, dat je dit hebt overleefd.’ Haar zoektocht naar die reden wordt ook die van de lezer en dat bezorgt het verhaal een eigen spanningsboog. Als verschillende draden van het verhaal samen komen, wordt ook die reden duidelijk. Bridge somt de heel simpele dingen op die haar leven bijzonder maakten, met als conclusie: ‘Noem het liefde’. Het belang van de liefde blijkt ook op de Talentijnshow, wanneer op sterren in de gang allerlei definities van de liefde te lezen zijn zoals: ‘Liefde is het antwoord op de wereldproblemen. Het gaat om kwetsbaar durven zijn.’
Ondanks de rake typeringen van de hoofdpersonages en hun vriendschap heeft het verhaal me toch niet helemaal kunnen overtuigen. Daartoe confronteert het niet genoeg en bezit het te weinig diepgang. Uiteindelijk kabbelt het te vaak rimpelloos verder en blijkt het te duidelijk naar een onderwerp toe te zijn geschreven: een waarschuwing tegen de risico’s van sociale media en sexting. Ook het slot overtuigt niet, met een nodeloze epiloog waarin Bridge na twee jaar eindelijk Sherm een zoen geeft, die ‘goed voelt’. Daardoor komt het verhaal nog meer in het vaarwater van de chicklit terecht, waar het zich door Steads beeldende taal en oog voor fijne emoties nochtans gemakkelijk van weet te onderscheiden.
Jan van Coillie

Leuke weetjes

Over de impact van sociale media zijn er de laatste jaren heel wat jeugdboeken gepubliceerd. Een selectie:

Kevin Brooks, iBoy
Caja Cazemier, Vamp / #Selfie
Ellen De Wachter, Liever chatten
Elizabeth Honey, Zap Boy
Anke Kranendonck, Lynn 2.0
Marlies Slegers, Onder mijn huid