Misschien is doodgaan wel hetzelfde als een vlinder worden

Auteur:

Pimm van Hest

Illustrator:

Lisa Brandenburg

Vertaler:
Aantal pagina's: 28
Uitgever: Clavis
Jaar: 2018

Recensie

'Misschien is doodgaan wel hetzelfde als een vlinder worden'. Tot dat besluit komt Christiaan na een lang gesprek met zijn opa. Als je een rups in een potje stopt gaat-ie misschien wel snel dood. Maar wat is dat doodgaan? Niemand weet het precies en niemand weet ook wanneer hij doodgaat. Christiaan zou het wel willen weten om dan nog snel allemaal leuke dingen te doen. Maar daarop hoef je natuurlijk niet te wachten.
De kleine jongen wil graag zo oud worden als opa en opa wil graag Christiaan oud zien worden. Ze vinden het allebei een beetje eng dat je niet weet wat er gebeurt als je doodgaat. De mensen hebben allerlei dingen bedacht: een hemel, een plek zonder verdriet, een moment om opnieuw geboren te worden, en sommigen denken dat er niets is na de dood.
Christiaan vindt het gemakkelijker om na te denken over het leven. Maar doodgaan hoort bij het leven, zegt opa. Soms ben je er een beetje bang voor, maar eigenlijk is het best spannend. En natuurlijk weet opa dat hij een aantal dingen ontzettend zal missen, ook de gesprekken met zijn kleinzoon. Maar misschien zijn al die dingen er dan gewoon nog. Wie weet het?

Misschien is doodgaan wel hetzelfde als een vlinder worden is een hartverwarmend prentenboek om te lezen en te herlezen. Het gesprek tussen opa en zijn kleinzoon Christiaan verloopt vlot en vanzelfsprekend, ook al is doodgaan voor veel kinderen een moeilijk en bedreigend onderwerp. De vragen zijn eerlijk en helder verwoord; de toon is lichtvoetig en dit blijft ook zo aan het einde van het verhaal, wanneer Christiaan een brief schrijft aan zijn opa. Het einde is open en laat de lezer zelf invullen wat er gebeurd is. In de tekst wordt de dood van opa alleen gesuggereerd. De brief is dan een afscheidsbrief van Christiaan voor opa. Met de illustratie erbij lijkt het alsof de jongen gestorven is. Opa staat niet op de prent - een foto van Christiaan op de bank. Naast de jongen ligt de hoed van opa. Wellicht maakte opa deze foto. Er brandt een kaarsje bij de foto. Dat doen we als iemand van wie we houden gestorven is. De brief van Christiaan is dan een mooie troostende herinnering aan zijn kleinzoon voor opa.
Pimm van Hest schrijft openhartig - we weten het niet echt - maar biedt kinderen ook een toekomstperspectief. Zoals de rups een vlinder wordt, zo verander je na de dood misschien in wat je nu nog niet kunt bedenken !

De illustraties van Lisa Brandenburg vullen de tekst goed aan. Opa en Christiaan wandelen en spelen in de natuur. Om hen heen is er overal leven: lentegroen, vogels, een rups, een slak… Het rugzakje hoort bij Christiaan, de wandelstok en de hoed bij opa. Het uurwerk, de tunnel en de zon achter de horizon krijgen een symbolische functie; ze geven het abstracte denken over de tijd, het niet weten en het 'anderland' een concretere invulling geven.

Rita Ghesquiere

Leuke weetjes

Achteraan in het boek biedt Rebecca Dabekaussen, rouwtherapeut in het Emma Kinderziekenhuis te Amsterdam, een aantal inzichten en praktische tips om kinderen te helpen bij verlies, afscheid en dood. Zij vindt het belangrijk om dit moeilijke - maar onvermijdelijke onderwerp niet uit de weg te gaan!